Op deze pagina leg ik jullie uit hoe alles nu geregeld is en wat ik wil bereiken met dit burgerinitiatief.

Wereldgezondheidsorganisatie

In 1992 is de verklaring van Kopenhagen gekomen. De Wereldgezondheidsorganisatie nam fibromyalgie op in de International Statistical Classification of Diseases and related Health problems (ICD-10). Fibromyalgie wordt daarin in de ICD-10 omschreven als M79-0 Reumatiek, niet nader beschreven een van de vele zachte weefselstoornissen, die nergens anders zijn beschreven. In 2007 is de verklaring aangepast. Fibromyalgie is officieel geclassificeerd als ICD-10 M-79-7. Fibromyalgie is een pijnlijke toestand die de gewrichten niet aantast en zich voornamelijk op de spieren concentreert. Fibromyalgie wordt omschreven als de meest voorkomende oorzaak van chronische algemene skeletspierpijn. Fibromyalgie is dus erkend door de Wereldgezondheidsorganisatie.

Vanaf mei 2019 heeft de Wereldgezondheidsorganisatie fibromyalgie opgenomen in de International Statistical Classification of Diseases and related Health problems (ICD-11). Fibromyalgie wordt hier geclassificeerd onder MG-30, dat staat voor chronische pijn. Vanaf 2022 moet fibromyalgie onder de MG-30 zijn in het Nederlandse gezondheidssysteem te vinden zijn. Nederland is alleen niet verplicht als een ICD wijzigt om dit aan te passen in de eigen wet- en regelgeving of vergoedingssystematiek .

Door de erkenning van de Wereldgezondheidsorganisatie is fibromyalgie in de meeste landen erkend, echter is dit in Nederland nog niet het geval. In Nederland wordt er gekeken naar de Nederlandse wetgeving. Daarom krijgen fibromyalgie-patiënten niet voldoende acceptatie van artsen, verzekeringen, instanties enzovoort waardoor zij voor bepaalde voorzieningen niet in aanmerking komen.

Wat wil ik bereiken?

Nederland zegt dat ze fibromyalgie erkennen als aandoening/ziekte. Maar in de praktijk voelen veel fibromyalgie-patiënten zich niet begrepen. Ze krijgen vaak veel onbegrip over zich heen omdat het niet zichtbaar is voor je omgeving en bij onderzoeken kan fibromyalgie ook niet worden aangetoond.

Zorg

Ziekenhuizen/zorginstellingen meer samenwerken

Het begint al bij het krijgen van de diagnose fibromyalgie. Het duurt heel lang voordat je de diagnose fibromyalgie krijgt. De reumatoloog stelt de diagnose nadat alles is uitgesloten en je bij 11 van 18 tenderpoints pijn hebt. Tenderpoints zijn 18 punten in je lichaam die bij fibromyalgie erg pijnlijk kunnen zijn. Veel mensen krijgen dan van de reumatoloog te horen: “Je hebt fibromyalgie, hier is geen behandeling en oorzaak voor. Ik kan dus niets voor je doen. Leer er mee leven je hoeft niet weer te komen.”. In mijn geval was dat ook zo.

Sommigen blijven onder behandeling bij hun arts en krijgen dan zware pijnmedicatie waarvan ze weer andere bijwerkingen krijgen, waardoor goed functioneren niet meer mogelijk is of je wordt doorverwezen naar een revalidatietraject.

Bij een revalidatietraject leer je met fibromyalgie om te gaan, maar het geneest je niet. Er zitten veel verschillen in de revalidatietrajecten. Bij het ene revalidatie krijg je een heel traject op maat voor jou gemaakt met allerlei verschillende artsen en zorgverleners. Terwijl bij een ander traject moet je alleen maar sporten. Hier zit dus ook geen standaard behandelingsplan in.

Er worden nu wel onderzoeken gedaan naar oorzaak en behandeling, maar elk ziekenhuis doet hun eigen soort onderzoek en komen ook tot andere conclusies, zie mogelijke oorzaken.

Ik zou graag zien dat ziekenhuizen en andere zorginstellingen gaan samenwerken om samen de oorzaak en behandeling te kunnen vinden voor fibromyalgie. De reumatoloog moet nu de diagnose fibromyalgie stellen, maar fibromyalgie is geen reuma de klachten lijken er alleen op. Dus de reumatoloog kan je niet behandelingen met de diagnose fibromyalgie. Het is heel erg dat een fibromyalgie-patiënt de diagnose krijgt en vervolgens aan zijn lot wordt overgelaten. Vervolgens als je de diagnose hebt wordt er bij andere onderzoeken, waarbij niets wordt gevonden, heel makkelijk gezegd ik heb niets kunnen vinden. Je bent gezond het hoort bij je fibromyalgie. Ik kan niets voor je doen. Als je een fibromyalgie-patiënt onder controle houd, kun je zien hoe fibromyalgie zich ontwikkelt en misschien komen er dan nieuwe inzichten waarbij er wel een behandeling of duidelijke oorzaak gevonden wordt. Omdat er nu zoveel oorzaken worden gevonden en iedereen fibromyalgie anders ervaart, ben ik er van overtuigd dat de oorzaak per persoon kan verschillen, maar dan moet er voor elke oorzaak een passende behandeling op maat worden gegeven, zodat iedereen wel kan functioneren en de diagnose wordt dan hopelijk ook sneller gesteld.

Vergoeding vanuit basispakket

Als je nu je fysiobehandeling vergoed wilt hebben, moet je een hoog aanvullend pakket nemen om het vergoed te krijgen. Meestal kun je dan nog niet één keer in de week gaan. Elke aanvullende verzekering is anders, dus is het ook verschillend hoeveel behandelingen je vergoed krijgt. De aanvullende verzekering mag de zorgverzekeraar ook zelf bepalen. De wet is nu zo geregeld dat als je een fysiobehandeling vergoed wilt krijgen vanuit het basispakket moet het op de lijst met chronische aandoeningen staan. En dan moet je de eerste 20 behandelingen ook nog zelf betalen. Vervolgens is het ook per aandoening verschillend of die chronische indicatie voor een jaar geldt of onbeperkte tijd.

Ik geef het voorbeeld van mijzelf. In 2018 had ik 27 behandelingen fysiotherapie in mijn aanvullende pakket. Normaal heb ik hier genoeg aan want dan kan ik om de week naar dry needling voor de fibromyalgie. Nu ben ik in augustus 2018 aan mij knie geopereerd, wekedele tumoren, en moest ik opnieuw leren lopen. Hiervoor had ik dus fysiotherapie nodig. Ik heb hierdoor minder naar dry needling gekund en ik heb een aantal behandelingen fysiotherapie ook zelf moeten betalen. Eind 2018 kon ik ook weer lopen en dacht ik voor 2019 genoeg te hebben aan 27 fysiobehandelingen. In april 2019 was het weer mis de kniebanden waren door de operatie overbelast. Ik moest dus weer opnieuw op krukken lopen en fysiotherapie. Uiteindelijk tot juli op krukken gelopen. In september 2019 weer voor controle naar het ziekenhuis, omdat de pijn nog aanwezig was. Gelukkig was alles nog goed, maar het advies was fysiotherapie. De aanhechtingen van de pezen en spieren waren nog geïrriteerd als gevolg van de operatie. In 2018 had ik al bijna 20 behandelingen zelf betaald, dus ik ging ervan uit dat ik het dan vergoed zou krijgen uit het basispakket. Dit was dus niet het geval want de chronische indicatie gelde maar voor 1 jaar. Ik moest dus kiezen fysiotherapie voor de fibromyalgie of fysiotherapie voor mijn knie.

Nu zijn er ook dingen wat helpt voor fibromyalgie wat niet wordt vergoed door de zorgverzekeraar. Wat mij nog meer helpt naast dry needling is massage. Ze masseren dan alle tenderpoints los. Een behandeling kost € 50,- voor een uur. Stel dat je om de week naar de masseur zou gaan, net als wat ik doe bij dry needling, dan ben je op jaarbasis
€ 1.300,-. Dit is voor mensen die niet veel verdienen veel geld.

Wat ik wil veranderen in de Nederlandse wet is dat iedereen recht moet hebben op een vergoeding van de behandeling die door een arts of dokter wordt voorgeschreven. Schaf de lijst met chronische aandoeningen af, zodat het niet uitmaakt wat voor ziekte of aandoening je hebt. Sinds 2016 is de overheid al bezig om te kijken of de vergoeding van fysiotherapie anders kan, zet hier vaart achter. Een arts/dokter is de expert op medisch gebied en die adviseert een behandeling niet voor niets. Laat die behandeling dan ook vergoed worden door het basispakket.  De voorgeschreven behandeling is belangrijk om erger te  voorkomen en beter te kunnen functioneren, het moet hierbij niet uitmaken of het een fysiobehandeling, massage of andere alternatieve geneeswijzen is.

Minder invloed van zorgverzekeraars.

Het basispakket is voor iedereen hetzelfde. De vergoedingen worden namelijk bepaald door de overheid. Maar er zijn wel verschillen. De prijs van een basisverzekering is niet hetzelfde dat verschilt per verzekeraar. Ook heb je verschillende type polissen, medicijnbeleid, de service en contracten met zorgaanbieders en hulpmiddelenleveranciers.

De vergoeding van een aanvullend pakket mag door de zorgverzekeraar zelf worden bepaald. Dus geen enkele aanvullende verzekering is hetzelfde en wijzigt elk jaar. Zorgverzekeraars beslissen welke soort medicijnen je krijgt of welke behandeling een fysiotherapeut mag uitvoeren. Dus het kan zomaar zijn dat je altijd een bepaald soort medicijn hebt gebruikt en de verzekering het jaar erop zegt wij vergoeden het niet meer. Wil je het dan nog wel vergoed krijgen moet je arts een brief van medisch noodzakelijk maken en dat naar de apotheek sturen. Vervolgens moet de apotheek dit goedkeuren en dan wordt het wel vergoed door de zorgverzekering. Ze willen juist dat de administratieve werkzaamheden minder worden maar met deze regelingen wordt het alleen maar meer.

Ik kan niet tegen elk medicijn, maar mijn verzekering vergoede alleen het goedkoopste medicijn. Ik kon een ander soort medicijn alleen vergoed krijgen als mijn huisarts een medisch noodzakelijke brief naar de apotheek stuurde. Vervolgens moesten de apotheek en huisarts het hierover eens zijn. Uiteindelijk na veel frustratie bij mijzelf, huisarts en apotheek, kreeg ik het juiste medicijn.

Dus graag zou ik zien dat elke behandeling/medicijn die de kwaliteit van leven verbeterd, wordt vergoed vanuit de zorgverzekering, zonder dat er overal toestemming voor gevraagd moet worden of behandelingen eerst zelf moet betalen. En als de zorgverlener zegt dit is de beste behandeling, dan zou dit vergoed  moeten worden, zonder dat de zorgverzekeraar er zich mee bemoeit. De zorgkosten zijn al hoog genoeg als je ziek bent.

WMO

Om meer over de WMO te weten te komen heb ik 2 keer een gesprek gehad met iemand van Voormekaar Berkelland. Voormekaar Berkelland gaat in mijn gemeente over de WMO.

De wet maatschappelijke ondersteuning, WMO, is geen verzekering maar een vangnet. Dat betekent dat als er geen andere verzekeringen of sociale netwerken beschikbaar zijn er een beroep gedaan kan worden op de WMO.

WMO 2007

In de WMO 2007, voor 1-1-2015, stond de compensatieplicht centraal. Dit houd in dat je, je zelf moet kunnen redden ondanks je beperking. Bijvoorbeeld zelf je huishouding kunnen doen, je kunnen verplaatsen om je huis en buitenshuis om sociale contacten te kunnen onderhouden. De compenserende factor is dan bijvoorbeeld hulp in de huishouding of een scootmobiel die kreeg je dan zodat je jezelf kan redden.

WMO 2015

Vanaf 1-1-2015 is de nieuwe WMO wet ingegaan. In de WMO 2015 staat de maatwerkvoorziening centraal. Iedere gemeente mag zelf de regels bepalen voor de voorzieningen die ze aanbieden en aan welke voorwaarden de cliënt moet voldoen. Het uitgangspunt is dat zelfredzaamheid en meedoen de verantwoordelijkheid zijn van mensen zelf is. De WMO kan hierin alleen maar ondersteunen.

Hoe vraag je de ondersteuning van de WMO aan?

Elke gemeente heeft een WMO-loket of een sociaal werkteam. Hier ga je naar toe om je aanvraag te doen. De WMO doet vervolgens onderzoek naar je persoonlijke situatie en je omgeving kan hierbij betrokken worden (persoonskenmerken). Bij het onderzoek wordt er gekeken naar wat kun je nog zelf en wat zijn de problemen waar je tegenaan loopt. Hieruit zoek de WMO een oplossing op maat. Hier kunnen externe organisaties bij betrokken worden die ieder zijn eigen onderzoek doen. Vervolgens wordt er dan een verslag opgesteld. Het kost veel tijd om van alle instanties waar je mee te maken hebt de gegevens schriftelijk op te vragen. Hier gaat al veel tijd overheen en kost de WMO ook veel administratieve rompslop.

Je kunt niet zomaar van alles aanvragen bij de WMO hieronder de regels wanneer je voorzieningen  niet vergoed krijgt vanuit de WMO.

Algemeen gebruiksmiddel

Niet alle hulpmiddelen kun je via de WMO krijgen, zoals algemene gebruiksmiddelen. Een algemeen gebruiksmiddel is een product of voorzieningen die je ook als een gezond persoon kunt kopen. Bijvoorbeeld een elektrische fiets. Iedereen kan een elektrische fiets bij een willekeurige fietsenwinkel kopen. Dus de WMO vergoed een elektrische fiets niet. Stel dat je een aangepaste fiets moet hebben, bijvoorbeeld een aangepaste driewieler deze is niet te koop bij een fietsenwinkel dus de aangepaste driewieler kun je wel vergoed krijgen via de WMO.

Geen sprake van meerkosten

Meerkosten zijn kosten die er gemaakt moeten worden voor je ziekte/aandoening. Een voorbeeld: je been is geamputeerd, waardoor je niet meer in een standaard auto kunt rijden, omdat je de pedalen niet kunt bedienen. Ook is het erg lastig om met het openbaar vervoer te gaan. De kosten die gemaakt moeten worden om de auto aan te laten passen, worden dan vergoed vanuit het WMO.

Stel je gaat naar een alternatieve genezer voor je ziekte/aandoening. Je zou graag een vergoeding voor de reiskosten krijgen. De vergoeding van de reiskosten naar de alternatieve genezer krijg je niet. De vervoerskosten zijn niet noodzakelijk voor je aandoening/ziekte.

Natuurlijk moet je naar je behandeling toe kunnen en maak je daar kosten voor. Maar het verschil met het de aangepaste auto is dat je daar geen andere keus hebt, je moet die aangepaste auto hebben om ergens te kunnen komen. Naar de alternatieve genezer kom je wel zonder de vergoeding van de kosten.

Voorzieningen die ergens anders worden vergoed.

De voorzieningen die ergens anders worden vergoed, kun je niet vergoed krijgen vanuit de WMO. Bijvoorbeeld steunzolen die kun je vergoed krijgen vanuit de aanvullende zorgverzekering. Die krijg je daarom niet vergoed van de WMO. Ook al heb je geen aanvullende verzekering voor steunzolen, dan vergoed de WMO de steunzolen niet.

Al gemaakte kosten

Om nog het huis uit te kunnen heb je een scootmobiel aangeschaft. Je gaat daarna na de WMO om vergoeding te vragen voor de aangeschafte scootmobiel. Deze aanvraag zal worden afgewezen, want je hebt zelf de scootmobiel al aangeschaft. Het beste kun je als je op korte termijn een scootmobiel nodig hebt dit zo snel mogelijk bij de WMO aanvragen en niet er zelf één aanschaffen.

Voorwaarden

Verder mag elke gemeente mag verder zelf bepalen welke voorzieningen ze aanbieden en wat de voorwaarden zijn om voor om in aanmerking te komen voor een voorziening. Dit houd in dat de voorwaarde bij elke gemeente anders kunnen zijn.

Wat ik graag veranderd zou zien binnen de WMO is dat ontschotting plaats vind, dat onderzoekresultaten van elkaar overgenomen mogen worden en waar nodig aangevuld worden, zo kost het onderzoek proces minder tijd en hoeft de cliënt niet elke keer opnieuw zijn verhaal te doen. Dit natuurlijk met eenmalige toestemming van de cliënt. Met die eenmalige toestemming zou dan ook bij instanties de benodigde gegevens opgevraagd  kunnen worden. Hierdoor blijft er meer tijd over om met de cliënt te bespreken waar ze last van hebben en kan er ook goed uitgelegd worden waarom een bepaalde voorziening wel of niet vergoed worden. Hierdoor kan de WMO zelf ook alle energie in de cliënt zelf steken en hoeft er niet elke keer weer opnieuw toestemming gevraagd te worden. De cliënt zal zich meer begrepen voelen als alles met een éénmalige toestemming alles opgevraagd kan worden. Want als er voor elk dingetje toestemming gevraagd moet worden kan ik me voorstellen dat je, je ongehoord gaat voelen.

Verder merk ik dat veel mensen niet weten waar ze alles kunnen aanvragen. Ze denken dat alles via de WMO aangevraagd kan worden. Graag zou ik willen dat er en platform komt waarop staat wat je vergoed krijgt van uit de WMO. Op de rijksoverheid staat wel een lijst maar deze is niet gespecificeerd waardoor iedereen voor zichzelf kan interpreteren wat er wel of niet vergoed wordt. Ik snap dat het nu ook nog niet gespecificeerd is omdat elke gemeente zijn eigen voorwaarden mag bepalen. Dat brengt mij bij het laatste punt van de WMO.

Het laatste punt is dat elke gemeente zijn eigen voorwaarden bepaald binnen de WMO. Dit kan betekenen dat bij de ene gemeente de voorziening wel krijgt. Bij een verhuizing na een andere gemeente blijkt dat de voorwaarden bij deze gemeente anders zijn, waardoor je geen recht meer hebt op de voorziening.  Ik wil dat hier duidelijke richtlijnen voor komen. Fibromyalgie is niet aantoonbaar/zichtbaar, je hebt alleen de diagnose op papier en verder ben je gezond verklaard. Dus je zou dan weer alle stappen moeten doorlopen om aan te tonen dat je de voorziening echt nodig hebt. Als hierbij de gegevens van de oude gemeente worden overgenomen en er een duidelijke richtlijn is, is opnieuw alle stappen doorlopen niet meer nodig.

Werk en uitkering

Mensen met fibromyalgie willen wel werken, maar helaas lukt het mensen vaak niet. En als ze al op een sollicitatiegesprek mogen komen, worden ze het vaak niet, want de werkgever wil geen zieke werknemer. Je moet dus een uitkering aanvragen. Ik heb ervaringen van mensen opgevraagd hoe het bij hun is gegaan, want ik ben hier zelf nog nooit mee in aanraking geweest. Bedankt voor alle ervaringen die naar mij zijn gestuurd. Na aanleiding van al die ervaringen heb ik een gesprek aangevraagd bij het UWV omdat alle ervaringen bijna allemaal negatief zijn en ik graag wou weten hoe komt dat. In april 2019 heb ik meerdere gesprekken gehad met verschillende mensen het UWV.

Als eerste had ik een gesprek met Herman Kroneman (medisch adviseur voor SMZ, en vertegenwoordiger richting ministerie en formele organen zoals de Gezondheidsraad) en later een gesprek met Yvette van Woerkom (arbeidsdeskundige). Arthur van ’t Spijker was bij alle gesprekken aanwezig, hij had deze gesprekken voor mij geregeld en via hem ging de communicatie. Ze vonden het allemaal fijn dat ik een gesprek met hun had aangevraagd om te horen waarom het UWV zo handelt.

Het UWV handelt zo omdat het in de wet staat omschreven en het maakt uit wat voor uitkering je aanvraagt.

WIA

Ben je 2 jaar ziek en kun je hierdoor niet of minder werken, dan kun een WIA-uitkering aanvragen. Dit is onderverdeelt in 2 verschillende uitkeringen.

WGA, Werkhervatting gedeeltelijk Arbeidsgeschikten: Een WGA-uitkering die kun je krijgen als je nu niet in staat bent om te werken, maar in de toekomst is het wel weer mogelijk om aan het werk te gaan.

IVA, Inkomensvoorziening Volledig Arbeidsongeschikten: Een IVA-uitkering kun je krijgen als niet of nauwelijks kunt werken en er een kleine kans is op herstel.

Bij een WIA-uitkering gebruiken ze het loonderving systeem. Dit houd in wat kun je nog ondanks je beperking/ziekte en hoeveel ga je er met je inkomen erop achteruit met je nieuwe functie.
Je komt in aanmerking voor een WIA-uitkering als er sprake is van meer dan 35% inkomensverlies met de nieuwe functie.

De verzekeringsarts die vraagt naar al je medische gegevens en stelt aan de hand van die medische gegevens een Kritische Functionele mogelijkheden lijst (FML) op. De FML is een overzicht van mogelijkheden om in het algemeen gedurende een hele werkdag (tenminste 8 uur) te kunnen functioneren, alle beperkingen waarmee rekening moet worden gehouden, staan hierin omschreven. Deze lijst heeft het UWV opgesteld volgens de overheidswetten. De FML is vervolgens door de rechter goedgekeurd om gebruikt te worden.

Nadat je bij de verzekeringsarts bent geweest, heb je een gesprek met de arbeidsdeskundige. De arbeidsdeskundige heeft van de verzekeringsarts de FML gekregen. De arbeidsdeskundige mag niet meer vragen naar de medische klachten, want hier is de arbeidsdeskundige niet bevoegd voor. De arbeidsdeskundige mag alleen vragen wat kun je nog en heeft de FML waarmee rekening moet worden gehouden. Vervolgens worden alle beperkingen en alles wat je nog kunt in het Claimbeoordelings- en Borgingssysteem (CBBS) gestopt en hier komen dan functies uitrollen die je zou kunnen doen. De arbeidskundige gebruikt hierbij zijn eigen kennis om te kijken of de functie bij de persoon past. Bij de functie hoeft geen vacature beschikbaar te zijn. Met die functies wordt er gekeken hoeveel ga er op inkomen achteruit. Ik geef hieronder een  voorbeeld.

Voorbeeld:
De uitkering aanvrager werkte 38 uur per week als groepsleider in een callcenter en verdiende € 20,00 per uur. De persoon had vooral moeite met leiding geven, zo blijkt uit de FML die door de verzekeringsarts is opgesteld.

De arbeidsdeskundige raadpleegt het CBBS en selecteert 3 functies (met elk ten minste 3 arbeidsplaatsen) waarin leiding geven niet voorkomt:

  • Schadecorrespondent 10 arbeidsplaatsen € 12,00 per uur 38 uur per week
  • Receptionist schadeherstelbedrijf: 3 arbeidsplaatsen € 9,00 per uur 38 uur per week
  • Verkoopmedewerker: 5 arbeidsplaatsen € 10,00 per uur 38 uur per week

De resterende verdiencapaciteit wordt gevormd door het mediane (middelste) loon van deze 3 functies. In dit geval is dat het loon van de verkoopmedewerker: € 10,00.

De berekening van het arbeidsongeschiktheidspercentage is dan als volgt:

(( oud loon – mediane loon)/ oud loon) * 100% = ((20 – 10) / 20) * 100% = 50%.

In dit geval komt de uitkering aanvrager in aanmerking voor een WIA-uitkering. Er is sprake van meer dan 35% inkomensverlies door arbeidsongeschiktheid. 

Stel bij het zelfde voorbeeld als hierboven is het loon van een groepsleider in een callcenter € 15,00 per uur.

Dan is de berekening:
(( oud loon – mediane loon)/ oud loon) * 100% = ((15– 10) / 15) * 100% = 33,33%.

In dit geval komt de uitkering aanvrager niet in aanmerking voor een WIA-uitkering. Mogelijk komt hij of zij wel in aanmerking voor een WW-uitkering. In dat geval kun je gebruik maken van een re-integratiedienstverlening van het UWV.

Ben je tussen de 35% en 80% arbeidsongeschikt dan kom je bij het Werkbedrijf terecht. En gaan ze samen zoeken naar een geschikte werkplek, voor het percentage dat je niet bent afgekeurd.

Het is alleen voor de iemand met een ziekte lastig om werk te vinden. Veel werkgevers zitten hier niet op te wachten want als de persoon zich ziek meldt, moet er vervanging worden geregeld. De opmerking van het UWV was, hier kunnen werkgevers voorzieningen voor aanvragen. Maar ondanks dat er voorzieningen zijn voor werkgevers is het nog lastig om werk te vinden. Werkgevers weten vaak niet waar ze de voorzieningen kunnen aanvragen of willen het werk van de aanvraagproces niet hebben. Hierdoor kiezen ze ervoor om een gezond iemand aan te nemen. Ze willen graag iemand hebben die overal inzetbaar is en niet maar 1 ding kan doen.

Wajong

Heb je nog nooit betaald werk gehad, dan kun je een Wajong uitkering aanvragen. Er wordt dan gekeken naar arbeidsvermogen.

Met arbeidsvermogen bedoelt het UW heeft u mogelijkheden om te werken. Dit kan ook werk zijn waarmee je minder dan het minimumloon verdient, omdat je door uw ziekte of handicap minder aankunt dan andere werknemers. Of omdat je minder uren kunt werken.

Je hebt arbeidsvermogen als je:

  • met begeleiding kunt werken.
  • een voorziening nodig hebt om te kunnen werken.
  • alleen ‘beschut’ werk kunt doen.

De criteria voor arbeidsvermogen is:

  1. Tenminste 4 uur per dag belastbaar zijn of 2 tegen het minimumloon.
  2. Tenminste 1 uur aaneengesloten kunnen werken.
  3. Een taak uitvoeren in een arbeidsorganisatie.
  4. Beschikken over basale werknemersvaardigheden.

Dit is in het kort hoe het UWV handelt, omdat de wet zo in elkaar zit. Hoe het in de wet staat vind ik een oneerlijke manier. Bij een WIA kun je eigenlijk alleen een uitkering krijgen al je een hoog salaris hebt gehad. Ik wil dat er niet alleen wordt gekeken naar wat kun je nog en wat is je inkomensverlies. Ik wil dat er meer rekening wordt gehouden met je gezondheidsklachten, ook al is dat op het moment van de keuring niet zichtbaar, dit geld voor de WIA en wajong, want een arbeidsvermogen is lastig vast te stellen bij fibromyalgie. De ene dag kun je namelijk alles en de andere dag niets. Ook hier moet ontschotting plaatsvinden. Bij het UWV hebben ze nu al personeel tekort. Nu is het zo dat de arbeidsdeskundige zich niet mag bemoeien met de medische kant van het verhaal, omdat hij of zij daar niet bevoegd toe is. Ik wil dat er 1 persoon of 2 personen samen de gehele beoordeling doen van een persoon. Dus dat in de huidige situatie de arbeidsdeskundige ook op de hoogte is van de medische gegevens. Dit kan worden tegengesproken er is een medisch beroepsgeheim dus niet iedereen mag dit weten. Iedereen heeft in zijn of haar beroep informatie die ze niet met derden mogen delen, dus in dit geval blijft de informatie tussen de uitkeringsaanvrager, verzekeringsarts en arbeidsdeskundige. De informatie moet binnen het UWV blijven. Zo hoeft de uitkeringsaanvrager ook niet meerdere keren zijn verhaal te doen en is er minder kans dat ze onbegrip ervaren. Ik wil dat er meer voorlichting komt aan werkgevers over hoe ze de voorzieningen kunnen aanvragen als ze iemand aannemen met een beperking. En dat er meer informatie beschikbaar komt over hoe je een uitkering kunt aanvragen en op welke uitkering heb je wel of geen recht. Voor de functies die uit het CBBS komen, moet er wel een geschikte vacature beschikbaar zijn. Een andere mogelijkheid is om te kijken naar hoe de functies toegepast kunnen worden binnen een bedrijf. Werkgevers nu willen graag iemand die van alles een beetje kan. Alle regels waar het UWV zich aan moeten houden staan omschreven in het schattingsbesluit arbeidsongeschiktheidswetten.

Het laatste punt wat ik wil bereiken is dat er meer controle komt op alle instanties die ik hierboven allemaal genoemd heb, zodat de goed en op een juiste manier wordt nageleefd. Nu moet je geluk hebben welk persoon je treft bij de instanties. Het zou namelijk niet uit mogen maken welke persoon je bij welke instantie je voor je hebt zitten.

Samenvatting

  • Ziekenhuizen, zorginstellingen en artsen meer gaan samenwerken naar oorzaak en behandeling.
  • Onderzoeksresultaten met elkaar delen.
  • Iedereen moet het recht hebben op vergoeding van de behandeling/medicijn die de arts voorschrijft.
  • De arts/zorgverlener beslist welke behandeling het beste voor je is, niet de zorgverzekeraar.
  • Er moet ontschotting plaatsvinden bij de WMO, UWV en andere instanties.
  • Minder administratieve rompslomp.
  • Duidelijke richtlijnen voor de WMO.
  • Een gespecificeerde lijst waar je wat vergoed kunt krijgen.
  • Bij het UWV moeten de gezondheidsklachten meer de doorslag geven in wel of geen uitkering.
  • Bij de functies moeten vacatures beschikbaar zijn of makkelijk te realiseren zijn.
  • Meer voorlichting voor werkgevers wat er mogelijkheden zijn en waar je voorzieningen kunt aanvragen, als je iemand aanneemt met een beperking.
  • Meer controle vanuit de overheid of alle wetten juist worden nageleefd.

Bronnen:

https://www.fesinfo.nl/erkenning
https://www.consumentenbond.nl/zorgverzekering/soorten-verzekeringen
https://www.zorginstituutnederland.nl/
https://buisadvies.nl/2012/11/compensatieplicht-in-wmo
https://www.rijksoverheid.nl/onderwerpen/zorg-en-ondersteuning-thuis/wmo-2015
https://www.zorgwijzer.nl/faq/wmo
https://www.stimulansz.nl/wet-maatschappelijke-ondersteuning-2015/
https://www.uwv.nl/particulieren/ziek/ziek-wia-uitkering/index.aspx
https://www.uwv.nl/particulieren/veelgestelde-vragen/wajong-uitkering/index.aspx